Статьи

Адаб хусни инсон аст

Адаб тоҷест аз нури илоҳӣ, Бинеҳ бар cap, бирав ҳар ҷо, ки хохӣ. Оре, шахси боадаб ҳамеша аз хислати ҳамида, мисли фазлу дониш, заковат ва

Статьи

Вахдат – пояи хушбахти ва рушди миллат

Осмон мисли ҳарвақта софу беғубор буд. Хуршеди оламоро зулфони худро ба гетӣ паҳн намуда ҳусни худро ситоиш мекард. Одамон дар даву ғеҷ буданд. Ҳар касро

Статьи

Вактро ганимат дон

Ақраби соат тик-тик мезад. Ченаки вақтро нишон медод. Инсон бехабар аз он ки умри ӯ мегузарад чашм ба ақрабаки соат медӯзад. Вақт мегузарад, умр мегузарад.

Статьи

Неки бимонад човидон

Нек, хуб, нағз, хуш рамзи амалу кирдори писандидаи одамон буда, муқобили бад аст. Ҳар амале, ки бо диди нек анҷом пазирад, подошаш низ хуш мегардад.

Статьи

Чахонро ба дониш тавон ёфтан

Дониш андар дил чароғи равшан аст, В-аз ҳама бад бар тани ту ҷавшан аст. (Абӯабдуллоҳ Рӯдакӣ) Ҷаҳони муосир ниёз ба пешрафти илму техника дорад. Аҳолӣ

Статьи

Аз захми сухан захми табар бех

Забони сурх сари сабзро диҳад барбод. Ривоят мекунанд, ки дар як замон марди ҳезумкаше умр ба сар мебурд. Ӯ зиндагии фақиронае дошту ҳар рӯз ба

Любовь Статьи

Тахлили достони Лайли ва Мачнун

Адабиёти форс-тоҷик осмони паҳноварест, ки ситорагони дурахшони бешумор дорад. Бадриддин Ҳилолӣ дар ин осмони паҳновари илму адаб, яке аз он ситорагони дурахшонест, ки бо андешаҳои

Статьи

Тавонгари ба хунар аст на ба мол

Ҳунар омӯз, к-аз ҳунармандӣ, Даркушоӣ кунӣ, на дарбандӣ. Низомии Ганҷавӣ Ҳунар, қобилият, кордонӣ, касб, пеша фазилати инсонист, ки ҳамеша инсонро сарфарозу бахтиёр ме­гардонад. Қадри ӯро

Статьи

Худписанди далели нодонист

Бузургии шахс ба фурутаниву дониш, ақлу заковати инсон бошад на ба молу чоҳӣ ӯ. Аз ин хотир агар инсон чи қадаре, ки фурӯтан бошад, пас

Статьи

Шарму хаё зиннати инсон аст

Шарму ҳаё ҳусну зиннати инсон аст. Ҳар шахсе, ки бошарму ҳаёст ҳамеша аз хислати ҳамида, мисли фазлу дониш, заковат ва ҳунар, фарҳанг бархурдор аст. Аслан