Четверг, Октябрь 17Вместе создадим светлое будущее!


Статьи

Статьи

Вайроншавии оилаҳо – мушкили доғ

Статьи
Дар ҳаёт гоҳ-гоҳ ҳодисаву воқеаҳое рух медиҳанд, ки барои инсон ҳолати тақдирсоз ба шумор мераванд. Яке аз ин воқеаҳо бунёди оила аст. Агарчи оиладорӣ ҳодисаи муқаррарӣ менамояд, масъулияти зиёд доштани онро фаромўш набояд кард. Зеро оила пойдевори ҷомеа, асоси пойдории насли инсон мебошад. Ҷомеашиносон оиларо ячейкаи хурди ҷамъият номида, таъкид доштаанд, ки инсон тарзи муносибат бо афроди ҷомеаро маҳз дар муҳити оила меомўзад. Аз ин рў, инсоне, ки аз муҳити оилаи солим маҳрум мемонад, на танҳо дар ҷомеа мавқеъ намеёбад, балки бо ҳамроҳ шудан ба ҳаёти ҷамъиятӣ мушкилиҳои бе ин ҳам зиёди ҷомеаро афзунтар мекунад. Оила дар ислом ҷойгоҳи хоса дошта, муассисаи муқаддасе маҳсуб меёбад. Аз нигоҳи дини ислом оила василаи идомаи насл ва идора намудани шаҳват аст. Бунёди оила ва идома додани насли

Инсонҳо бо ҳам наздиканд

Статьи
Кўҳ ба кўҳ намерасад, одам ба одам мерасад Инсон ба талаби табиати хеш пайваста дар кўшиш ва талош аст ва усулан башари бефаъолият аз қатори инсонҳо хориҷ аст. Аз қадимтарин замонҳо инсон барои таъмини зиндагии хеш ва таҳияи мўҳоҷоти худ кор ме­кардааст. Бо ин тафовут, ки кори ў комилан ҷанбаи фардӣ дошт, зеро иҷтимооти қадим пайвастагӣ ва ба ҳамбастагии имрўзро надошт ва ҳар як аз афроди инсонӣ сирфан барои намур­дан талош меварзид. Аз пўсти ҳайвонот барои хеш либос таҳия мекард ва аз гўшти онҳо садди гуруснагӣ менамуд. Қарнҳо аз он сол мегузарад ва инсон дар роҳи такомули хеш гом гирифт, кор кард ва андешаҳояшро масруфи дониш ва камол кард, то билохира ба остонаи тараққиёт ва шигифтиҳои имрӯзии хеш авҷ гирифт. Маҳз бародарии инсон бо инсон буд, ки ўро аз марг наҷот дод, аз ҳалокатҳ

Баланд бардоштани маърифати ҳуқуқии наврасон омили пешгирӣ намудани ҷинояткорӣ дар байни онҳо

Статьи
Давраи наврасӣ давраест кӯтоҳмуддат, вале нисбатан душвор. Садсолаи охир асару мақолаҳои зиёди илмие, ки аз ҷониби олимону муҳаққиқон маҳз доир ба ҳамин масъала нашр шудаанд, далели ин гуфтаҳоянд. Шояд суоле ба миён ояд, ки давраи наврасӣ аз кадом ҷиҳат душвор аст? Албатта, аз лиҳози тарбия ва муносибат бо онҳо. Ин масъала, на танҳо дар сад соли охир, балки аз ин пештар ҳам диққати бештари равшанфикронро ба худ ҷалб кардааст. Агар ба эҷодиёти Унсурулмаолии Кайковус, Ҳусайн Воизи Кошифӣ, Низомии Ганҷавӣ ва дигар намояндагони барҷастаи адабиёти тоҷику форс назар афканем, ин чизро ба осонӣ пай хоҳем бурд. Мавриди зикр аст, ки давраи наврасӣ ба марҳилаи панҷуми ҳаёти инсон рост омада, он дар бештари адабиёти педагогию психологӣ барои ҳарду ҷинс тақрибан аз 10 то 15 солагӣ нишон дода шудааст

Зарурият ва роҳу воситаҳои баланд бардоштани фарҳанги ҳуқуқии наврасон

Статьи
Зиндагӣ ва ҳадаф аз он дар чист? Барои посух гуфтан ба ин суол пеш аз ҳама бояд фаҳмид, ки ҳар як мавҷудоти зиндаи табиатро дар ин олам рисолате бар дӯш аст. Масалан, агар вазифаи дарахтони сояфкан, қабл аз ҳама тоза кардани атмосфера аз гази карбон ва дар навбати худ бой сохтани он бо оксиген бошад ва ё ба ҳамин монанд, агар вазифаи паррандагон аз кам кардан ва ё несту нобут сохтани ҳашаротҳои зараррасон иборат бошад, пас вазифаи инсон дар чист? Мақсади омадани ҳар яки мо дар ин дунё аз чӣ иборат аст? Оё мо бо омадани хеш ба ин дунё рисолате бар дӯш дорем ва ё на? Албатта, дорем ва он ҳам бошад, бешубҳа саҳм гузоштан дар пешрафти ҷомеа ва мусоидат кардан баҳри рушду нумӯи ҷаҳони муосир аст. Агар чунин аст, пас чаро ёфт мешаванд нафароне, ки дидаву дониста ҷои он, ки ҷиҳати анҷом додани ва

Нақши ашколи беруназсинфии кор дар густаришёбии шуури ҳуқуқии наврасони хурдсол (хонандагони синфҳои V ва VI)

Статьи
Гузаштан ба шакли нави муносиботи ҷамъиятӣ, бо суръати баланд ҷорӣ гардидани низоми иқтисоди бозоргонӣ, интихоб намудани роҳи бунёди давлати демокративу ҳуқуқбунёд ва дар ҳамин замина ворид гаштан ба фазои ягонаи таҳсилоти ҷаҳонӣ беш аз пеш баланд бардоштани сатҳи маданияту маънавиёти кулли мардуми кишвар, аз он ҷумла насли наврасро, ки ояндаи давлату ҷомеа маҳз дар дасти онҳост, аз ҳар ҷиҳат тақозо мекунад. Шарти ягонаи мавриди амал татбиқ кардани ҳамаи ҳадафҳои боло аз таъмини рушди ҳарҷонибаи наврасон вобастагии амиқ дошта, дар ин миён густариш додани дониш ва шуури ҳуқуқии онҳо бо истифода аз роҳу усулҳои гуногуни тарбияи ҳуқуқӣ мавқеи хосаро соҳиб аст. Чунки бидуни баланд бардоштани сатҳи дониш ва шуури ҳуқуқии наврасон, на танҳо дар ҷодаи расидан ба ин ҳадафҳои олӣ ба як қатор мушкил

Вазъи маърифати ҳуқуқии наврасони хурдсол, ё худ афкоре чанд атрофи қазияи боло бурдани фарҳанги ҳуқуқии наврасон

Статьи
Баланд бардоштани маърифати ҳуқуқии кӯдакону наврасон яке аз вазифаҳои муҳими оила, таълимгоҳ, васоити ахбори умум ва тамоми аҳли ҷомеа мебошад. Дар Консепсияи миллии тарбия дар Ҷумҳурии Тоҷикистон таъкид гардидааст, ки яке аз вазифаҳои муҳими тарбия ин ташаккул додани маърифати ҳуқуқии насли ҷавон мебошад. Таҳлили таҷрибаи амалӣ ва тадқиқотҳои илмӣ нишон медиҳанд, ки «Донистани меъёрҳои ҳуқуқӣ яке аз шартҳои асосии пешгирӣ намудани қонуншиканӣ (ҷиноят) дар байни ноболиғон маҳсуб мешавад». Воқеан ҳам бохабар будани наврасон аз нуқтаҳои асосии қонунгузориҳои ҷиноятиву маъмурӣ, на танҳо содир гаштани ҷиноятро аз ҷониби онҳо пешгирӣ мекунад, балки ҳамчун шарти муҳими тарбия намудани сифатҳои шаҳрвандии шахсият баромад мекунад. Илова бар ин, шуурона дарк намудани ғояҳои асосии қонунгузориҳо ҳа

Ҷинояткории наврасон ва роҳи асосии пешгирӣ аз он

Статьи
9-уми сентябри соли 1991 халқи тоҷик ба орзуи деринаи хеш расид, ки ин ҳам бошад, соҳибистиқлол гардидани Ҷумҳурии Тоҷикистон мебошад. Албатта, ин неъмати бузург бо муборизаву талошҳои бепоёни фарзандони фарзонаи тоҷик ва нафарони бонангу номус ва озодихоҳу ватанхоҳи миллат дар тӯли беш аз ҳазор сол ба даст омад. Ва имрӯзҳо мардуми шарифи кишвар бо шукргузорӣ аз даврони соҳибистиқлолии Ватани азизи хеш дар фазои софу беғубори он баҳри ободии ин диёри аҷдодӣ бо маром дар ҷабҳаҳои гуногуни зиндагӣ кору фаъолият доранд. Вале ин ҷо бояд ёдовар шуд, ки дар баробари соҳибихтиёр гардидани ҶТ дар ҳаёти иқтисодиву иҷтимоӣ ва сиёсии кишвар дигаргуниҳои азим ба вуқӯъ пайвастанд. Аз ҷумла, воқеоти оғози солҳои 90-уми қарни ХХ, ки ба ҳамагон маълум асту дар таърихи соҳибистиқлолии кишвар ҳамчун давр

Мақоми афсонаҳо дар тарбияи ахлоқии мактаббачагони хурдсол

Статьи
Мақсаду вазифаҳои ниҳонии тарбияи миллӣ ташаккули инсони комил, сохиби Ватан, нангу номуси миллӣ, ифодагари симои зеҳнию маънавӣ, ахлоқӣ, фарҳангӣ ва арзишҳои дигари инсонӣ мебошад. Мақоми афсонаҳо дар тарбияи ахлоқии мактаббачагони хурдсол басо бузург аст. Симои маънавии кӯдак пеш аз хама дар протссеси фаъолияти ҳархела: таълим, меҳнат, бозӣ, дар корҳои фонданоки ҷамъиятӣ ва дар протссеси муошират бо одамони гирду атроф ташаккул меёбад. Илова бар ин, таълими афсона кӯдаконро барои бо донишу қоидаю қонуни ахлоқ мусаллаҳ намудан, аҳамияти калон дорад. Хонандагони хурдсол дар рафти шунидан ва хондани афсонаҳо меъёрҳои ахлоқиро аз худ мекунанд. Дар байни тасаввуротҳои маънавӣ аз ҳама комилтару гуногуншаклтар масъалаҳои рафоқат аст. Мувофиқи фаҳммши толиболмони хурдсол дар масъалаи рафоқат

Лафзи модарӣ

Статьи
Лафзи модарӣ муқаддас аст, Онро азизу гиромӣ бояд дошт. Аз рӯзи қабули Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи забони давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон» санаи 5 октябри соли 2010 як сол пур мешавад. Забони давлатӣ бешубҳа, яке аз арзишҳои бузурги миллӣ ва пояи давлатдории миллӣ, гузашта аз ин, нишонаи возеҳи истиқлолияти сиёсӣ ва таҷассумгари таърихи пуршебу фарози халқи тоҷик маҳсуб меёбад. Эмомалӣ Раҳмон Ба ифтихори ин рӯзи таърихӣ Шуморо самимона табрик гуфта, бо истифода аз фурсати муносиб мехоҳам вобаста ба татбиқи ин санади муҳим ва вазъи рушди забони давлатӣ дар даврони истиқлолият чанд нуктаро ба таври мухтасар иброз намоям. Пеш аз ҳама, мехоҳам як масъаларо таъкид намоям, ки он бо рисолати таърихӣ ва аҳамияти иҷтимоии забони модарӣ вобаста аст. Бо гузашти бист сол мо амиқан

Ҳаёти солим

Статьи
Одамонро ба тарзи ҳаёти солим бовар кунондан – асоси саломатии хуб-яке аз вазифаҳои онҳоест, ки дарди мардумро кам карданианд. Ташаккул ва инкишофи ташвиқи тарзи ҳаёти солим дар Тоҷикистон Тарзи ҳаёти солим ҳамчун усули пешгирӣ кардани бемориҳо то соли 1920 вуҷуд надошт. Унсурҳои соддалавҳонаи риояи беҳдошт ҳамчун талаботи одат ва ё маросим ҳисобида шуда, аз насл ба насл дода мешуд. Зарурати иҷрои баъзе талаботи беҳдоштро асосан ягон-ягон намояндагони пешқадами тибби халқӣ-табибҳо, момодояҳо, шикастабандҳо ва монанди инҳо, ки дар асоси таҷрибаи худ оид ба ҳифзи саломатӣ дастуру маслиҳатҳои мувофиқ медоданд, ба мардум мефаҳмонданд. Асоси мӯътамади донишҳои тиббӣ ва беҳдоштӣ, зарурати ҳифзи саломатӣ дар асарҳои машҳури Абӯали ибни Сино «Ал-Қонун» ва «Урҷуза» гузошта шудааст. Усул