Понедельник, 6 апреляВместе создадим светлое будущее!


Метка: Хикояти бехтарини хаёти (13)

Хикояти бехтарини хаёти (13)

Хикояи тамсили (13)

Аллегорические рассказы
Ҳикояи тамсилӣ №13. Рӯзе ду дуст бо ҳам суҳбат мекарданд ва ногоҳ яке дигариро ба рӯяш зад. Дусташ бошад, аз ин ғамгин нашуд ва ба соҳили баҳре, ки ба он ҷо наздик буд, равон шуд. Ҷавон ба реги соҳили баҳр воқеаи рухдодаро навишт. Баъд аз чанд руз дусти ҷабрдида ба ҳолати ногувор меафтад ва дусташ ба ӯ ёрӣ медиҳад. Ӯ боз ба соҳили баҳр меояд ва ёрии дусташро ба руйи санг менависад. Шоҳиди ин воқеаҳо дар ҳайрат мемонад ва аз ҷавон сабаб мепурсад. Ҷавон ҷавоб медиҳад: Вақте, ки дуст туро ғамгин мекунад, ту бояд инро ба зудӣ фаромуш кунӣ, яъне мисол: Чӣ тавре, ки оби баҳр руйи регро шуста, навиштаҳои онро тез аз байн мебарад. Агар дуст ба ту ёрӣ диҳад, ту бояд ҳеҷ гоҳ онро фаромуш накунӣ, яъне мисол: Чӣ тавре, ки навиштаҷоти руйи санг тоза намешавад.