Пятница, Апрель 26Ояндаро бо ҳам дурахшон месозем!


Фарҳангшиносӣ

Фарҳангшиносӣ

МАҚСАД ВА ВАЗИФАҲОИ ИЛМИ ФАРҲАНГШИНОСИ

Фарҳангшиносӣ
Илми фарҳангшиносӣ яке аз илмҳои ҷомеавй буда, таърихи хело куҳан дорад ва комёбиҳои давраҳои гу-ногуни ҷомеаро дарбар мегирад. Омӯзиши он комё-биҳо олимони зиёдеро ба чунин хулоса оварданд, ки таълими илми фарҳангшиносиро ба роҳ монанд, то ки мардум аз комёбиҳои бузурги фарҳангию тамаддунии аҳли башар ва паҳлӯҳои ҷолибу дилпазири адабиёт, санъат, шеваи ҳунармандии халқҳои ҷаҳон баҳраманд гарданд.\' Дар ин маврид ҳар як фарди ҷомеа метавонад ба гузаштаи бунёдкоронаи аҷдоди хеш назар карда, суннатҳои аз байн рафтаи аҷдоди хешро барқарор на-муда, ба пешрафти фарҳангу тамаддуни ҷомеаи ҷаҳо-нӣ ҳисса гузорад. (далее…)

ҚОНУНИЯТҲОИ РУШДИ ФАРҲАНГ

Фарҳангшиносӣ
Маданият дар раванди таърих қонунҳои рушди худро дорад, ки он падидаи иҷтимоӣ буда, хосияти зеҳнӣ (субъективӣ)-ро дорост. Мисли он, ки ҷамъияти инсонӣ дорои қонунҳое мебошад, (далее…)

ФАЛСАФАИ ФАРҲАНГ ВА ТАЪРИФҲОИ ОН

Фарҳангшиносӣ
Фарҳангшиносӣ яке аз илмҳои ҷомеавӣ шинохта шуда, дорои хусусиятҳои хоси фалсафии худ мебошад. Илми фарҳангшиносӣ системаи донишҳо дар бораи қонунҳои табиат ва ҷамъият буда, ҳамчунин соҳаи ҷудогонаи донишҳо мебошад. Аз ин лиҳоз маданият (фарҳанг) соҳаи ҷудогонаи дониш мебошад. (далее…)

МАДАНИЯТИ ҶОМЕАИ ИБТИДОӢ ВА ХУСУСИЯТҲОИ ОН

Фарҳангшиносӣ
Заминаҳои маданият ва предметҳои он дар сохти ҷомеаи ибтидой бо баробари пайдоиши инсон шурӯъ гардида, зинаҳои камолот (ба мисли маданияти замо-ни антиқӣ, эҳёи мусулмонӣ, ренессанс, маданияти мая, маданияти муосир) ва тамаддунро дар бар мегирад. (далее…)

САНЪАТ ҲАМЧУН УНСУРИ ФАРҲАНГ

Фарҳангшиносӣ
Санъат таърихи хело қадима дошта, дар ҷомеаи ибтидой дар омезиш бо асотиру эътиқодҳои динӣ пай-до шуда, дар раванди ташаккули ҷомеаи инсонй то имрӯз дар рушду такомул ва таҳаввулот аст. (далее…)

Нақши фарҳангофаринии дин дар ҷомеа

Фарҳангшиносӣ
Роҷеъ ба пайдоиши дин олимони зиёде фикру ан-дсшаҳои худро баён намуда, ибораҳои гуногуни ма-даниро шарҳ дода заминаҳои пайдоиши эътиқодҳои диниро дар давраҳои хеле қадим муайян намуданд, ки ОН аз тарафи инсонҳо ба вуҷуд оварда шудааст. Дин ва эътиқодҳои он дар раванди ташаккули ҷомеа аз дав-ра ба давра гузашта, инкишоф ёфтааст. Ибораи «дин» маънои парастишу итоатро дошта, ин вожа дар бай-пи мардуми Шарқ маълум аст, ки онро дар Аврупо бо ибораи «религио» истифода бурда, ҳаммаънои дин мсҳисобанд. Маънои «религио» низ итоат ва ситоиш буда, миллатҳои гуногуни ҷаҳонро бо ҳамдигар ме-пайвандад. Аз ин рӯ яке аз сабабҳои мавҷудияти эътиқодҳои динӣ аз тарафи инсон нафаҳмидани бавуҷудоии ҳоди-соту воқеоти табиат мебошад. Аз рӯи ин гуна маълу-мотҳо динро чунин маънидод намудаанд : Дин як шакли шуу

ТАЪРИХИ ПАЙДОИШИ ДИНҲО ВА ПАЁМБАРОНИ ОНҲО

Фарҳангшиносӣ
Дини зардуштӣ Зардушт 1000 то милод Дини яҳудй Мусо- 1400 то милодДини масеҳй- Исои Масеҳ 1 то милод Дини ҳиндуи Кришно 3000-1400 то милод Дини ислом Муҳаммад (570-632)-и (УП)-и милоди (далее…)